qar
eng
rus
საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესია Georgian Apostolic Orthodox Church Грузинская Апостольская Православная Церковь

FACEBOOK-ის უკანასკნელი პოსტები:

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

Проповеди протоиерея Теодоре Гигнадзе

Сколько раз бы ты не падал, ты должен встать, потому, что Бог никогда не оставит тебя несмотря на падение. Это исключено, потому, что он знает насколько мы немощны.

Он видит нашу немощность, нашу неспособность быть ревностными, нашу леность…

Если наш выбор Христос, он всё равно прощает нам, всё равно возмет нас за руки и всегда вытащит, как вытащил Петра.

Протоиерей Теодоре Гигнадзе

Сколько раз бы ты не падал, ты должен встать, потому, что Бог никогда не оставит тебя несмотря на падение. Это исключено, потому, что он знает насколько мы немощны.

Он видит нашу немощность, нашу неспособность быть ревностными, нашу леность…

Если наш выбор Христос, он всё равно прощает нам, всё равно возмет нас за руки и всегда вытащит, как вытащил Петра.

Протоиерей Теодоре Гигнадзе

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ქადაგებები [ოფიციალური ვებ-გვერდი]

ქადაგება (16.07.2019)

დღეს, 15 ივლისს, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის სადოქტორო ნაშრომის დაცვა გაიმართა.

ღონისძიება უმაღლესი სასწავლებლის საინჟინრო, ეკონომიკის, მედია-ტექნოლოგიებისა და სოციალურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის თეოლოგიის სადოქტორო პროგრამის ფარგლებში შედგა. მამა თეოდორემ თეოლოგიის დოქტორის აკადემიური ხარისხის მოსაპოვებლად სადოქტორო ნაშრომი დაიცვა თემაზე: „საეკლესიო ვითარება და ეკლესიოლოგიური საკითხები „წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების მიხედვით““. დისერტაციის ხელმძღვანელია ღვთისმეტყველების დოქტორი, დეკანოზი ლევან მათეშვილი, ოპონენტები კი - თეოლოგიის დოქტორები: დეკანოზი კახაბერ შურღაია და ირაკლი ორჟონია. სამეცნიერო საბჭოს სხდომას უძღვებოდა მანგლისისა და თეთრიწყაროს მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე), რომელმაც აღნიშნა, რომ ეს არის პირველი სადოქტორო დისერტაცია, რომელიც ამ პროგრამის ფარგლებში ტექნიკურ უნივერსიტეტში შედგა. სამეცნიერო ნაშრომის დაცვას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორი, პროფესორ-მასწავლებლები, სასულიერო პირები და სხვა მოწვეული სტუმრები ესწრებოდნენ.

სამეცნიერო საბჭომ დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ნაშრომს უმაღლესი შეფასება მისცა, სასულიერო პირს კი თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი მიანიჭა.

სამეცნიერო საბჭოს წევრებმა, დისერტაციის ხელმძღვანელმა და ოპონენტებმა ერთხმად აღნიშნეს ნაშრომის უნიკალობა და განსაკუთრებული მნიშვნელობა ქრისტიანული ეკლესიისთვის, რაც მდგომარეობს ავტორის მიერ რამდენიმე საკვანძო საკვლევი საკითხის დასმასა და დამტკიცებაში. მამა თეოდორეს კვლევის შედეგად, სხვა მნიშვნელოვან საკითხებთან ერთად, გიორგი მერჩულის ნაშრომში წარმოდგენილი მთავარი აღმოჩენაა ისიხასტური პრაქტიკის არსებობა გრიგოლ პალამას ეპოქამდელ საქართველოში გრიგოლ ხანძთელის მოღვაწეობის დროს.

https://www.facebook.com/ertsulovnebatv/videos/508129699923629/?v=508129699923629

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძეს თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი მიენიჭა

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

„მგელს, როცა ხაფანგში იჭერენ ფეხს იღრღნის და თავისუფლდება.

როგორ იჭერენ მაიმუნს? - გოგრაში ჩაუყრიან ბრინჯს, სადაც წვრილი თათი ჩაეტევა, ბრინჯს აიღებს, მუჭას შეკრავს და ვეღარ გამოდის. მაიმუნი საშინელ დღეშია, აწყდება აქეთ-იქით, გოგრა მიბმულია ხეზე და თათს არ ხსნის, რომ ბრინჯი დაყაროს და გაიქცეს... ესეც სახისმეტყველებაა ღმერთისაგან მოცემული...

მოტივაცია აქვთ სხვადასხვა; მგლის მოტივაცია რა არის? - თავისუფლებაა მისი მოტივაცია, ხოლო მაიმუნის მოტივაცია - სიხარბე, რომ ის რაღაც არ დათმოს, ამიტომ ისე ძლიერია ეს მოტივაცია, რომ თავისუფლებას სწირავს;

ხოლო მგლისათვის ისე ძლიერია თავისუფლების მოტივაცია, რომ ფეხს იღრღნის და ხეიბარი რჩება.
შემდეგ შეიძლება ვეღარც ინადიროს და მშიერიც კი მოკვდეს, მაგრამ მისთვის თავისუფლებაა მთავარი!“

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

✅ 16 ივნისი - ლევან გიგინეიშვილი, დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე, ანდრო დგებუაძე, - "მორალი და ადამიანი"
👉 https://www.facebook.com/events/2300346830056361/

- უდიდესი პასუხისმგებლობა გვეკისრება სასულიერო პირებს, რომ ჩვენში გავაცოცხლოთ ქრისტე, ჩვენი ცხოვრების წესით, ჩვენი სიტყვით, ჩვენი ღვთის მაძიებლობით, ჩვენი ლოცვით, ჩვენი ღვთისმსახურებით, ჩვენი მოყვასისადმი დამოკიდებულებით და ჩვენი სამშობლოსადმი სიყვარულით იმიტომ, რომ ქრისტიანს სამშობლო გაცნობიერებულად უყვარს, მან იცის რას აკეთებს როცა სამშობლო უყვარს, იგი თავის მომავალ თაობას აძლევს საშუალებას, აქ რომ დაიბადებიან ჯერ კიდევ დაუბადებელნი, მათ ქრისტე შეიცნონ და ჩვენ რათქმაუნდა ქედს ვუხრით ჩვენს დიდ წინაპრებს, რომლებმაც ბრძოლით, სულიერით თუ ხორციელით, მოიტანეს ჩვენამდე ქრისტიანობა და მათ ესტაფეტას ვაგრძელებთ.

ჩვენ გაცნობიერებულად ვიცით რას ნიშნავს პატრიოტიზმი და ჩვენ მაგალითი უნდა ვიყოთ სხვებისთვის, ყველასთვის, ხოლო თუ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ, დღევანდელი სასულიერო პირები, მრევლის წევრები ანუ ქრისტიანები, ერი და ბერი, თუ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ გაცნობიერებულად, მიზანმიმართულად, მიზანსწრაფულად, უპირველეს ყოვლისა საკუთარი მაგალითით თუ არ ვიქნებით ამის მჩვენებელნი და გამკეთებელნი, მაშინ ის ცუდი პროცესები რაც დღეს საქართველოში ხდება შეუქცევადი გახდება.
ჩემის აზრით ახლა არის (ისევ წმინდა წერილს დავესესხები) ჟამი გაღვიძებისა და გამოფხიზლებისა, ახლა, თითოეული ჩვენგანისათვის.

/დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ერთად ვართ და ადამიანი მარტო პრინციპში არ არის გარეგნულად, ადამიანი, მაინც მარტოა.

ადამიანი არის მარტო ყველგან: მეგობრებშიც, ოჯახის წევრებთან, მეუღლესთან, შვილებთანაც, სულიერ და-ძმებთანაც, იმიტომ, რომ არ შეუძლია სხვას, გაიგოს, შენს შიგნით რა ხდება, შეუძლებელია შენ განიცადო, ადამიანს როგორ სტკივა, როგორი მწუხარეა, რას განიცდის, რა შინაგანი წიაღსვლები და ძვრები აქვს შიგნით.

ადამიანი არის მარტო და ადამიანი მარტომყოფი
არის ცუდ დღეში, აი, ადამი სამოთხეშია და ნახეთ, უფალი როგორ ამბობს? - ცოდვაა ადამის მარტო ყოფნა და შექმნა მისი გვერდიდან ევა, რომ მარტო არ ყოფილიყო.

რაღაც ნუგეში კი იყო, მაგრამ ადამი მაინც ვერ იყო ბედნიერი, ბედნიერი რომ ყოფილიყო, ხომ არ მოძებნიდა
ალტერნატიული განვითარების გზას?

მიუხედავად იმისა, მის გვერდზე იყო,
მისი ხორცი ხორცთაგანი და ძვალი ძვალთაგანი, მიუხედავად იმისა, რომ იყო სამოთხეში, ადამი არ იყო ბედნიერი.

ადამი, მაშინ იქნებოდა ბედნიერი, თუ ის დაემორჩილებოდა თავის შემოქმედს, რითაც გადაიჭრებოდა მისი მარტოდმყოფობის პრობლემა, არა ევას გვერდზე ყოფნით, არამედ ღმერთთან მყოფობით.

სხვათაშორის, ევაც იმიტომ კი არ შექმნა, რომ
მხოლოდ მისი მარტოდმყოფობის პრობლემა გადაჭრილიყო, არამედ ევა შექმნა იმისათვის,
რომ შემწე ყოფილიყო მისი იმ საქმეში,
რასაც ღმერთთან ერთად მყოფობა ჰქვია,

ე.ი. ჩვენი მარტოდმყოფობის განქარვება, ანუ ჩვენთვის ბედნიერების მონიჭება, მხოლოდ და მხოლოდ ღმერთს შეუძლია. პრობლემა მოგვარდება, მხოლოდ და
მხოლოდ, ჩვენი ღმერთთან მყოფობით.

/დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე/

“Умная молитва и литургическое, евхаристическое служение – это два крыла, с помощью которых человек соединяется с Богом. Эти два таинства помогают, дополняют и примыкают друг ко другу.

Священное Писание многократно подтверждает нам значение призывания имени воплощенного Сына Божия, как в нашей каждодневной борьбе с грехом, так и с точки зрения непрерывного общения с Ним, бескорыстной любви к Нему и в целом спасения.”

Проповеди протоиерея Теодоре Гигнадзе

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ქადაგებები [ოფიციალური ვებ-გვერდი]

Sermons by Archpriest Theodore Gignadze

When you meet God and experience this happiness, you need no other happiness.
“Lord have mercy” does not primarily mean asking God to take care of our problems, but rather it means – “Lord, I want to be with you, but I’m not able to... my heart is dead.”

We must not run away from Christ!

Being with Christ is not easy, I understand this, but it is possible only when you gradually fall in love with Him.
We do not take care of the precious pearl that the Lord gave us and we get used to it so much that we lose the sense of gratitude. Imagine a man who is blind since birth and then his eyes are opened…. he must always remember how terrible it was that he could not see anything, and suddenly he saw the world. How can such a person not be grateful that he is able to see and how can he not be thankful to the One who gave him sight.

The Church is not an intermediary, but rather it is the place and opportunity of meeting God, and the greatest revelation of this opportunity is the mystery of communion, regarding which, Christ Himself said that He will always be with whoever receives His body and blood.

Archpriest Theodore Gignadze

When you meet God and experience this happiness, you need no other happiness.
“Lord have mercy” does not primarily mean asking God to take care of our problems, but rather it means – “Lord, I want to be with you, but I’m not able to... my heart is dead.”

We must not run away from Christ!

Being with Christ is not easy, I understand this, but it is possible only when you gradually fall in love with Him.
We do not take care of the precious pearl that the Lord gave us and we get used to it so much that we lose the sense of gratitude. Imagine a man who is blind since birth and then his eyes are opened…. he must always remember how terrible it was that he could not see anything, and suddenly he saw the world. How can such a person not be grateful that he is able to see and how can he not be thankful to the One who gave him sight.

The Church is not an intermediary, but rather it is the place and opportunity of meeting God, and the greatest revelation of this opportunity is the mystery of communion, regarding which, Christ Himself said that He will always be with whoever receives His body and blood.

Archpriest Theodore Gignadze

ქადაგება (14.07.2019)

🔰 როცა გგონია, რომ ღირსი არა ხარ ზიარების - რა სიხშირით უნდა ეზიარებოდეს ქრისტიანი? (🎥 ამონარიდი)

[custom-facebook-feed]

 

ARTICLES AND BOOKS
[Articles]
Download

Holy Friday 04.13.12 (segment)

 

 ARCHPRIEST THEODORE GIGNADZE

 

 We the humans murdered Christ and now that He is laid in the tomb we have to make a choice between these two, either the helpless truth of this world or the almighty, charming, guile spirit of the world that has bewitched the mankind, promising various pleasures. Either one or the other, the bread or the cross. There is no other way out for us. We know many  righteous, moral, noble and religious people who lived in the world and the crucified robber was the first to inherit the Heavenly Kingdom. We often say this and we’ll say it again today, that we should always keep in our minds, especially during the Holy Week, the way the crucified robber was able to see God in Christ. What a wonder! He saw perfect love and perfect truth and in this perfection of love and truth he perceived the almightiness and the omnipotence of God. Christ’s purity, truth and love is so great and evident, that it’s impossible for a human being to stay cold-hearted once he opens up his heart to God. It’s impossible for him not to choose Christ, not to seek unity with Him and not to want to be called His friend, brother or child. But we should not be self-seeking. Godless people often ask the question – “You the Christians want to be with God because in future you want to enter the paradise. You are being self-seeking. You have no other choice. If you do not obey Christ you can’t enter the paradise. This is why your relationship with God is self-seeking.” – This is not right! This is not fair! Not knowing the answer to this means that we ourselves don’t understand Christianity. This has absolutely nothing to do with being self-seeking. In order to be with God in eternity, you should personally resemble Christ. As per teaching of Paul the Apostle, “Be you followers of me, even as I also am of Christ”. You should resemble Christ. You should seek personal relationship with Him and you have to turn this into your life purpose. In order to have a personal relationship with Christ you must resemble Him in high moral standards that He showed, in humility. He says “I am meek and lowly in heart”. Humility that He showed is not easy. It requires an amazing self-sacrificing devotion and a huge perseverance. How can you think of being self-seeking in a struggle where your entire inner world is risen against you, and not just your inner world, the more you try to resemble Christ, the more the entire world rises against you. In the best-case scenario if you’ll be able to say like Paul the Apostle “Be you followers of me, even as I also am of Christ”, the world will behead you just like him. How can you think of being self-seeking? Some may not like this, saying, “Father, what are you talking about? We came to almighty God because we have our own problems.” So is this why we came to God? At the beginning we may come with our issues, but later this has to turn into loyalty to humanized God, up to Golgotha. Being in a constant  relationship with sweet Jesus should be your purpose and your goal. Otherwise you are not a Christian. You may not experience this for a couple of months or years but when it’s been ten, fifteen or twenty years already and you call yourself a Christian and this hasn’t even been started yet, then comes the question, “Why are you here?” How long can one pretend to be a Christian? I often say this to every single person who comes here, every newcomer and to people who don’t go to church. This is a very important issue and in the first place for us, the Christians and especially for the clergy. We have a big mission today. It’s our duty to do the missionary work. We have to present the church the way it should be in reality. And what do we do instead? I’ve often told you and I’ll repeat again that it’s our number one mistake to present the church as a restricting body restraining certain things – “This is not allowed! You can’t do this! You can’t act like this! Don’t say this!” – or there’s another thing, when they issue normative acts on how to act, what kind of forms to accept and how to live. Where is the freedom here? One can only be searching God if his degree of freedom is so high that he no more has room on earth. The world is not enough for a man, he seeks God, the living God, and you’re enframing him, so that his heart bursts, his creativity dies, falls down to zero, in the best-case scenario he becomes indifferent to church and after years he leaves, he comes once in a while. In a worst-case scenario, he likes himself as he fulfills the normative acts precisely and he becomes a pharisee, the one who killed Christ today. And one more thing that we the clergy do wrong. People expect someone else to solve their problems with God and they find this someone – church, as a certain corporation playing the role of a mediator between them and God. Let’s recall the way we are – “Father, pray for me. Father, serve the panikhida… or a paraklesis.” This especially characterizes the irreligious people who ask for certain services for themselves and their departed ones or for their close people, the healthy ones or those in sickness to enter the gates of Heaven. And then we’re surprised to hear them saying, “I went to church” or “I go to church”. What do you mean you go to church or you went to church? You can neither go to church, nor attend it. You have to be the living part of the church. Church is not an intermediary circle between you and God. Let’s understand this well! There is no one between you and God, between you and the crucified sweet Jesus. There is no church, no priest, no saint, not even the Most Holy Mother of God between you and Christ. Church is the meeting place to unite yourself with the Lord. Who is between you and God when you receive Holy Communion? Who is between you and God when you receive the body and blood of resurrected Savior? No one! As you receive the Holy Communion you become the  living part of the church. You can’t go to church, you can’t enter it, you are the church and once we become the part of the church, the goal and the purpose of going to church is the crucified Jesus which is laid in the tomb today. What do we mean by saying “laid in the tomb”? It is our duty to stay loyal and devoted to Him like women who anointed Jesus. And this duty has to be motivated not by responsibility but by love. In order to inherit eternal life, one must love God. I want to know, how can you love God which you can’t see, can’t hear, which is almighty and He does not need your love. How to love God? Love expresses itself only in devotion. How to love? God gave you the means. Abasing himself to death by descending into hell. He’s been offended, beaten by the human hand. They hit Him with their hands, their feet, with the stick, they spat on Him. Would you feel sorry for Him? Would your heart burn with compassion? Would you follow Him to Golgotha, to the very end? Or would you say that you don’t know Him? Haven’t we said that? Haven’t we hidden our Christianity just like the apostle Peter saying, “I don’t know this man.” What state would we be in? Christ – everywhere and in everything we do, whether we’re praying, kneeling, fasting, saying confession or receiving the Holy Communion. When you’re putting a nail in the wall at home, remember Christ! You should be breathing for glorifying God. And loyalty to Him, I repeat again, to Him the human should be the goal and the purpose of life. This is the main requirement for you to have a relationship with God. “What do I get in return?” – asks the fallen mind of a man.  What will you get in return? Nothing. You won’t get anything in return. As soon as you ask for something in return, you’re not getting anything. “Why?” – a man will ask. Because as soon as you ask, “What do I get in return?”, you may not make it obvious in front of everyone but deep inside, you may think of getting something in return for being loyal to humanized God and that’s when you get nothing in return. Do you know why? – Because the person truly living a life that reflects loyalty to the crucified one, will never think about getting something in return. Why? Because he has already got it. He already has the resurrected Savior in his heart and therefore has an amazing joy in his heart. The person already has it and expects nothing anymore. Whatever he has will never end, neither in this world nor in eternity. Thus, it’s impossible for such a man to be deluded or mistaken, not because he is unmistakable, but because he can’t be mistaken in the main purpose of life, that’s what I mean. We all sin and make mistakes. It’s impossible for anyone to scare him, to break his loyalty to truth and to offend his dignity. Do you know why? Because the Spirit of Christ is present in such person. And if anyone will say – “This can’t be in everyone, we’re just ordinary people” – we all remember the words of the apostle Paul – “If any man have not the Spirit of Christ, he is none of his.” As I told you yesterday, one of the greatest virtues in a person is the virtue of courage. Because since He’s been crucified, beaten, spat on, humiliated, offended, I must have the inner rebel and the desire to defend my Savior. Today, today! Not two millenia ago. Today, today! The church as the mystical body of Christ. Today, all of this has to happen today, it has to happen at this moment, it shoud be happening. I should not be able to put up with such state of the Savior and I should not be able to put up with the evil of my fallen nature crying out – “Crucify him!” or just passing Him by with indifference, saying “I don’t have time for him now. Poor him, but I have no time to stand by him”. I should be struggling with this within me, not to mention the betrayal of Peter and Judas present in each one of us. May the Lord give us the strength to stay loyal to the crucified one, and since I represent the clergy, I would especially tell myself – May the Lord give me the strength of properly seeing how to be loyal to Christ and through my voice, as of the voice of the clergyman,  may this become visible for others as well. Otherwise, what would be the value of me being the priest? It would have no value. And if we live this way, there will always be the resurrected Savior, the Spirit of Christ in our souls, in our hearts, in our entire being, filling us with the joy that this world and its wisdom do not have. Let us be the fools of the world and wise before God. Amen!