qar
eng
rus
საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესია Georgian Apostolic Orthodox Church Грузинская Апостольская Православная Церковь

FACEBOOK-ის უკანასკნელი პოსტები:

ჯვართამაღლების ტაძარი - Jvartamaghleba Church

ძვირფასო მეგობრებო,

უაღრესად სასიხარულო და მნიშვნელოვანი ამბავი მთელი საქრისტიანოსა და განსაკუთრებით კი ჩვენი სამრევლოსთვის:
მამა იოსებ ისიქასტისა და მამა ეფრემ კატუნაკელის წმიდანთა დასში შერაცხვის საკითხი გადაწყდა!

ამის შესახებ, დღეს ათონის წმ.მთაზე ერთადერთმა უფლებამოსილმა ორგანომ, მსოფლიო საპატრიარქომ მისი ხელმძღვანელის, უწმინდესი ბართლომეოსის პირით განაცხადა.

კანონიზაციის
ოფიციალური დოკუმენტი უახლოეს ხანში შედგება და გამოქვეყნდება.

გილოცავთ!

ძვირფასო მეგობრებო!

უაღრესად სასიხარულო და მნიშვნელოვანი ამბავი მთელი საქრისტიანოსა და განსაკუთრებით კი ჩვენი სამრევლოსთვის:
მამა იოსებ ისიქასტისა და მამა ეფრემ კატუნაკელის წმიდანთა დასში შერაცხვის საკითხი გადაწყდა!

ამის შესახებ, დღეს ათონის წმ.მთაზე ერთადერთმა უფლებამოსილმა ორგანომ, მსოფლიო საპატრიარქომ მისი ხელმძღვანელის, უწმინდესი ბართლომეოსის პირით განაცხადა.

კანონიზაციის
ოფიციალური დოკუმენტი უახლოეს ხანში შედგება და გამოქვეყნდება.

გილოცავთ!

საღმრთლო ლიტურღია

ქადაგება
20 ოქტომბერი 2019

ნებისმიერ ღვაწლს დასაწყისში კვებავს ენთუზიაზმი. შემდეგ ეს ენთუზიაზმი იკლებს, ამიტომ სულიერ ცხოვრებაში, ნებისმიერ ღვაწლში, ენთუზიაზმი მთავარი არ არის.

სულიერ ცხოვრებაში, ღვაწლში, არც გულის მდგომარეობა არის მთავარი - ჩემს გულს თუ როგორ უნდა. არც ხასიათი და ასე შემდეგ. აბა, რა არის მთავარი, მამაო? მთავარი არის პიროვნული გადაწყვეტილება - ღმერთო, მე შენთან მინდა!

რაღაცები რომ ხელს მიშლის?
რაღაცები რომ ხელს გიშლის, გადაშალე სახარება და რომაელთა მიმართ ეპისტოლე, VII თავი: ,,ვინ განმაშოროს მე სიყვარულსა ქრისტესა?“ წაუკითხე საკუთარ თავს. ანუ ღვაწლის გარეშე არ გამოვა.
მეტსაც გეტყვით: როცა ადამიანს უჭირს ღვთის ძიება განსაკუთრებულად გონიერი ლოცვის დროს ჩანს. ეს სასარგებლოა ჩვენთვის იმიტომ, რომ ამ დროს ჩვენ ვხედავთ საკუთარ ჯოჯოხეთს. სასარგებლოა ამ ჯოჯოხეთის ხილვა - დავინახავთ, რას წარმოადგენს ჩვენი გული და რას უნდა ვებრძოლოთ.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

Sermons by Archpriest Theodore Gignadze

Freedom is the value, without which a human being is not a human being,

This is the value that makes a human being different from an animal.

I don’t think there is a greater virtue that human beings have. If you take this away, all is lost.

That is why salvation of a person is so difficult.

A person may say:

“God, I don’t want you.”

“Why don’t you want me?"

“I just don’t want you.”

- and at this time, God cannot do anything about it.

Can God not interfere?

A human being as an image and likeness of God, which has freedom, is the stone which God created and God Himself cannot lift, because if He lifted this stone, He must take away the freedom.

If the freedom is taken away, a human being is no longer a
human being, he turns into a biological creature - an animal and for him salvation becomes impossible, he can still receive pleasure, as animals are able to receive pleasure, but it becomes impossible to be saved, in the Christian sense of the word, which means being god by grace and being a child of the Heavenly Father.

Archpriest Theodore Gignadze

Freedom is the value, without which a human being is not a human being,

This is the value that makes a human being different from an animal.

I don’t think there is a greater virtue that human beings have. If you take this away, all is lost.

That is why salvation of a person is so difficult.

A person may say:

“God, I don’t want you.”

“Why don’t you want me?"

“I just don’t want you.”

- and at this time, God cannot do anything about it.

Can God not interfere?

A human being as an image and likeness of God, which has freedom, is the stone which God created and God Himself cannot lift, because if He lifted this stone, He must take away the freedom.

If the freedom is taken away, a human being is no longer a
human being, he turns into a biological creature - an animal and for him salvation becomes impossible, he can still receive pleasure, as animals are able to receive pleasure, but it becomes impossible to be saved, in the Christian sense of the word, which means being god by grace and being a child of the Heavenly Father.

Archpriest Theodore Gignadze

გრიგოლ ხანძთელი იყო ნათელი, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით, ის იყო უდიდესი ისიხასტი მამა, ხელთუქმნელ ნათელს ჭვრეტდა. მისი ბუნება ვერ იტევდა ამ სინათლეს და როცა ლოცულობდა, ბრდღვიალებდა მთელი სენაკი.

დავითის საქართველო გრიგოლ ხანძთელმა შექმნა და წარმოიდგინეთ, დღეს ჩვენ ისიხაზმს დავცინით.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ილიამ კი თქვა, ენა, მამული სარწმუნოება, მაგრამ რეალობაში არ განხორციელებულა. მოკლეს ილია, მაგრამ ამ იმპულსმა დღემდე მოაღწია.

დღევანდელი ლიბერალები თუ ბოლომდე არ მოგვახრჩობენ, ჩვენში რაღაც კიდევ არის შემორჩენილი ილიასი. შეიძლება ვიღაცამ თქვას, რომ კი ლამაზი იდეაა, მაგრამ განხორციელება შეუძლებელია, მაგრამ არ არის ასე სინამდვილეში იმიტომ, რომ გრიგოლ ხანძთელსაც, ზუსტად იგივე იდეა აქვს.

გიორგი მერჩულეს მიერ აღწერილ ,,გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრებაში" საქართველო ამგვარადაა განმარტებული: საქართველო არის ქვეყანა, სადაც ქართულ ენაზე ლოცვა აღევლინება და ჟამი შეიწირვის. ნახეთ აქ სამივეა - მამული, ენა, საწმუნოება იმიტომ, რომ როცა ვლოცულობთ, ღმერთს ველაპარაკებით.

ეს ბრწყინვალე ტრიადა, რითაც უნდა მოხდეს საქართველოს იდენტიფიკაცია, როგორც ქრისტიანული ქვეყნისა, ჯერ კიდევ როდის იყო ნათქვამი - მეცხრე საუკუნეში და რეალიზებულიც იყო, რადგან მან მოგვცა დავითის და თამარის საქართველო. ეს იმედს გვაძლევს, რომ შესაძლებელია, ეს ყველაფერი დღესაც გაცოცხლდეს, თუკი ჩვენ ერიან-ბერიანად ქრისტეს ერი გავხდებით.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ფსალმუნის სიტყვებია - ,,აღვამაღლო რჩეული ერისაგან ჩემისა". იმ საფუძველზე, რომელიც გრიგოლ ხანძთელმა შექმნა, უფალმა დავითი აღამაღლა.

რჩეულს აღამაღლებს უფალი, მაგრამ ქრისტეს ერი უნდა ვიყოთ - ეს წინაპირობაა. ქრისტიანული ერი თუ არ ვიქენით ერიან-ბერიანად, არაფერი გამოვა იმიტომ, რომ ჩვენი წიაღიდან უნდა წამოვიდეს ის სული, რომელსაც დავითის სული ჰქვია. შეიძლება ახლა მეფე არ გვყავდეს, გასაგებია, მაგრამ ის ხედვა, ის მიმართულება, ის დამოკიდებულება, ის ტკივილიანი სიყვარული სამშობლოსადმი - ეს უნდა წამოვიდეს ერისაგან.

ამიტომ როცა ვამბობთ ხოლმე, რატომ ვართ ასეთ გამოუვალ სიტუაციაში, რა გვეშველება? და ვიშვერთ ხელს ხელისუფლებისაკენ - არასწორია. ის მთვარიდან არ მოსულა.
რაც ჩვენა ვართ, ისეთივე ხელისუფლება გვყავს.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ცოდვილებთან დაკავშირებით წმიდა ნიკოლოზ კავასილას სიტყვები გვახსენდება, როცა ის გრადაციას ახდენს, სახელს არქმევს, თუ ვინ არის ცოდვილი და ვინ არ არის ცოდვილი. უარეს სიტყვასაც ამბობს - ,,კეთილნი და ბოროტნი“. ის პირდაპირ ამბობს, რომ ბოროტია ის, ვისაც ქრისტეს გარეშე ყოფნა არ აწუხებს; კეთილია ის, ვისაც ქრისტეს გარეშე სუნთქვაც კი არ შეუძლია.

წმინდანია, ვიღაცამ შეიძლება ჩაუთვალოს პირად აზრად, მაგრამ მეორე მხრივ, თუ ჩვენ სიკეთისა და ბოროტების მიხედვით განვსაზღვრავთ ხოლმე ადამიანის მარადიულ ხვედრს, მაშინ ეს მისი განმარტება აბსოლუტურად სწორია.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

სახარება, ერთი მხრივ, მტრის სიყვარულზეც კი გვესაუბრება, მაგრამ ამავე დროს, პავლე მოციქული კორინთელთა მიმართ მესამე ეპისტოლეში უცნაურად მესაუბრება იმაზე, რომ რა კავშირი უნდა იყოს ჩემსა და ცოდვილს შორის? რა ერთობა უნდა მქონდეს მე ცოდვილთან?! და აშკარად საუბრობს იმაზე, რომ განყოფა უნდა მოხდეს და ფრთხილად უნდა ვიყო მე ცოდვილ ადამიანებთან ურთიერთობისას.

წმინდა წერილში არის სხვა მრავალი ისეთი ადგილი, რომელიც შეეხება ცოდვილებთან ურთიერთობას - რომ შეიძლება მათი ცხოვრების არაჯანსაღი წესი ჩემზეც გადმოვიდეს და ჩემი შინაგანი ბუნებაც გახრწნას.

როგორ შეიძლება ეს ორი რამ, რომელიც წმიდა მამებმა ერთდროულად მომცეს - ესეცა და ესეცო, ერთმანეთთან ისე შევათავსო ჰარმონიულად, რომ შინაგანი წინააღმდეგობა არ მქონდეს?

აქ არის საჭირო სწორედ შემოქმედებითობა, რომ ეს ყველაფერი ჩემში დიდ კითხვის ნიშანს კი არ ბადებდეს მხოლოდ, არამედ იგი ჩემში სულიერი ცხოვრების პრაქტიკად გადაიქცეს ისე, რომ გარეგნული ვითომდა წინააღმდეგობა არსებული, ვთქვათ, ამ ორ ტექსტს შორის, რომელიც თეორიულად ძალიან ძნელად გადაიჭრება, პრაქტიკულად გადაიჭრას ჩემში და არ მქონდეს შინაგანი წინააღმდეგობა წმიდა წერილის არც ერთ მუხლთან და წმიდა წერილის არც ერთ პოზიციასთან.
ყველაფერი ჩემში პრაქტიკაში უნდა რეალიზდებოდეს, ამას სჭირდება სწორედ შემოქმედებითი მიდგომა.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ის განსაცდელები, რომლებიც ხდება, შეუძლებელია, შემთხვევით მოხდეს.
ყველა მიმართულებით, ვერც ერთ სფეროს ვერ ნახავ ისეთს, რომ პრობლემა არ იყოს.
ამას წინათ ვფიქრობდი, ეს პერიოდი ჰგავს დავით აღმაშენებლის წინა პერიოდს, როდესაც საქართველო პრაქტიკულად აღარ არსებობდა. იყო ხელისუფალი, რომელმაც ხელი ჩაიქნია და მარტო სვამდა და ნადირობდა. ყველაფერი მოშლილი იყო, ტყეების მეტი არაფერი იყო. გადახედეთ ისტორიას და ნახეთ - ეს პერიოდი, ყველაფრით ჰგავს დღევანდელ საქართველოს, პოლიტიკურადაც, ტერიტორიები დაკარგული, არც ეკონომიკა, არც სამხედრო, ჯარი. ქართველი ხალხი - უკიდურესად შეშინებული და ღირსება აყრილი, ეკლესია - უმძიმეს მდგომარეობაში, მამათმავლებით და ასეთი გარყვნილებით სავსე და კლანურად მართული; სამეფო ხელისუფლება ჩამოშლილი...

არაფერი იყო და 16 წლის ბიჭი დაჯდა ცხენზე და არაფრისგან შექმნა საქართველო.

თუ ჩვენც ვიცხოვრებთ ღვთის სიტყვის შესაბამისად, აუცილებლად მოგვხედავს უფალი. ამიტომ გავაცოცხლოთ ჩვენი რწმენა შიგნით, სხვაგან ნუ ვეძებთ ღმერთს, შიგნით მოვძებნოთ, სწორად ვილოცოთ, ევქარისტიული ცხოვრება გვქონდეს და ვიყოთ მაგალითი ყველასათვის ჩვენი ცხოვრების წესით - ეს არის ჩვენი საკეთებელი.
და არ ვიწუწუნოთ და იმედი არასდროს დავკარგოთ, რადგან გამოუვალი სიტუაცია ჩვენთვის არსებობს, მაგრამ ღმერთისთვის არ არსებობს.

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ღამისთევის წირვა 17.10.2019

დეკანოზ თეოდორე (გიგნაძის) ქადაგებათა ვებ-გვერდი https://teodore.ge

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ქადაგებები [ოფიციალური ვებ-გვერდი]

სინანული ქრისტეს გარეშე, იუდას სინდრომია. ქრისტეს გარეშე ლოცვა, ანუ ლოცვითი კანონების შესრულება და ზიარება, ასევე იუდას სინდრომია.

ეს ემართება ადამიანს, როცა მის სულიერ ცხოვრებას სიღრმე არა აქვს, ზედაპირულად უყურებს ყველაფერს და ცოცხალი თავით არ უნდა ქრისტე დაინახოს და დაემსგავსოს.

რითი?

სიმდაბლით და სიყვარულის უნარით უპირველესად. და მიტევების უნარით.

და ამგვარად, ჩვენი რელიგიური ცხოვრება პეპელასავით ფარფატებს - სამ დღეში ქარი წაგვიღებს და მორჩა...

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

[custom-facebook-feed]

 

[საღვთისმეტყველო ლიტერატურა]
გადმოწერა

ცხოვრების საზრისი

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ადამიანი, როგორც გონიერი არსება, აუცილებლად დაფიქრდება ცხოვრების საზრისზე.

რას ვგულისხმობთ ცხოვრების საზრისში?

უმიზნოდ არავინ მოქმედებს. სოციუმში დამკვიდრებისათვის, ღირსეულ მოქალაქედ ჩამოყალიბებაში, საკუთარი ინტერესების სისრულეში მოყვანისათვის, ადამიანი მიზანმიმართულად უნდა მოქმედებდეს.

მაგარამ ერთია მიზნები, რომლების ჩემ სოციუმში დამკვიდრებას ეხმარება, და მეორეა ცხოვრების საზრისი, რომელიც დამეხმარება გავარკვიო: რა აზრი და მიზანი აქვს, ჩემ, როგორც ადამიანის არსებობას.

ადამიანის სრული იდენტიფიკაცია, მისი სოციუმში არსებული მდგომარეობით (თუ როგორი შვილი, მშობელი, მეუღლე, მოქალაქე, და პატრიოტია) ვერ მოხერხდება. ამისათვის საჭიროა გავარკვიოთ თუ როგორი დამოკიდებულება აქვს კონკრეტულ ადამიანს სიკეთისა და ბოროტებისადმი, სიცოცხლისა და სიკვდილისადმი; ანუ, ადამიანის სრულყოფილი იდენტიფიკაცია მხოლოდ მისი რელიგიურობითაა შესაძლებელი.

და რადგან რელიგიური მრწამსით განისაზღვრება ადამიანის დამოკიდებულება სიკეთესა და ბოროტებას, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის, ხოლო რადგან ეს უკანასკნელი საკითხები ბევრად განსაზღვრავს, თუ როგორია ადამიანი საზოგადოებაში (როგორია, როგორც შვილი, მშობელი, მეუღლე, მოქალაქე, პატრიოტი,. და ა. შ.), ამიტომ, მრწამსი და რელიგიურობა განმსაზღვრელია ადამიანის მდგომარეობისა სამოქალაქო საზოგადოებაში.

ცხოვრების საზრისზე მოფიქრალი ადამიანი ხვდება, რომ საზრისი მხოლოდ სიცოცხლეს შეიძლება ქონდეს, ხოლო თუ სიცოცხლე დასრულდება საზრისიც უსარგებლო ხდება, რამეთუ რა აზრი შეიძლება იყოს სიკვდილში (ამ შემთხვევაში, გაქრობის გაგებით).

დაუსრულებელი სიცოცხლე კი მარადისობაა, რომელიც მხოლოდ ღმერთისგან შეიძლება გამომდინარეობდეს.

ე. ი. ადამიანის არსებობას აზრი, მარადიული სიცოცხლით, ანუ ღმერთის არსებობით ეძლევა.
დღეს ჩვენ მრავალ მოქალაქეს ეს საკითხი დადებითად აქვს გადაწყვეტილი. მრავალი გახდა, არის და გახდება მორწმუნე. მრავალი ადამიანი შეურთდება დედა ეკლესიას; მრავალი ადამიანი ცხოვრობს და დაიწყებს სულიერ ცხოვრებას. მაგრამ როგორც ყველაფერში, ამ საკითხშიც, გონიერება და ცოდნაა საჭირო.

რა უნდა ვიცოდეთ!

პირველ რიგში ის, რომ ღმერთი არის, და რომ იგი ცოცხალი, პიროვნული არსებაა. მან დიდი სიყვარულით შეგვქმნა; და შეგვქმნა არა უბრალოდ ბიოლოგიურ არსებებად, არამედ თავის ხატად და მსგავსად. ეს ნიშნავს, რომ ზნეობრივ არჩევანში, ანუ არჩევანში სიკეთესა და ბოროტებას შორის, აბსოლიტურად თავისუფალნი ვართ. ასევე ჩვენ ვაკეთებთ არჩევანს სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის.

სწორი არჩევანის შემთხვევაში ადამიანი ღმერთის ძიებას იწყებს და ხდება მორწმუნე. ანუ, მორწმუნეა არა ის ვინც იცის, რომ ღმერთი არის, არამედ ის, ვინც, იცის რა რომ არის, მას, მასთან ურთიერთობას ეძებს.

ღმერთის ძიება არაა რთული, რამეთუ იგი თავად გვეძებს ჩვენ.

რას ნიშნავს, ღმერთი გვეძებს ჩვენ?

ღმერთი ფაქიზად ცდილობს ჩვენ გულს შეეხოს, რათა თავისი ძალმოსილებით თავისუფლება არ შეგვილახოს. იგი თითოელი ადამიანის გულთან დგას და ფრთხილად რეკს, ხოლო ვინც გულს გაიფაქიზებს, და გულის კარებს გაუღებს, შეხვდება მაცხოვარს.

ღმერთი ადამიანად მოვიდა. საქართველოში ყველამ ვიცით მისი სახელი -იესუ ქრისტე. ღმერთმა თავისი ადამიანობით რაც გააკეთა, ყველაფერი ჩვენთვის გააკეთა: ჩვენთვის დაიბადა (ამ სოფლად), ჩვენთვის იცხოვრა, ჩვენთვის მოიპოვა ზნეობრივი გამარჯვება (ადამიანურად) ბოროტებაზე, ჩვენთვის იტანჯა, განიცადა მარტოობა, ღალატი, ცემა, ფურთხება, შეურაცხყოფა, ღმრთისაგან მიტოვებულობა; ჯვარს ეცვა, მოკვდა და ამ ღვაწლით განწმიდა ადამიანურო ბუნება; შემდეგ აღდგა, ამაღლდა და დაჯდა მარჯვენით მამისა, რითაც სრულად განაღმრთო ადამიანური ბუნება. გვიწოდებს შვილებს, ძმებს, მეგობრებს და თავისი ყოვლისშემძლე ნებით სურს, რომ სადაც თვითონაა, ჩვენც იქ ვიყოთ…

შეიძლება, რომ ღმრთის მაძიებელმა ეს ყოველივე შეიტყოს, გული არ აუჩვილდეს და ქრისტეანობა არ ისურვოს?! შეიძლება, რომ ქრისტეს ძიება და მასთან ურთიერთობა არ მოინდომოს?! მის ერთგულ მოწაფედ გახდომა არ გადაწყვიტოს?!

ქრისტიანობაც ასე იწყება:

ადამიანს სურვილი უჩნდება ქრისტეს მის ადამიანურ ტკივილებში უერთგულოს და თანაუგრძნოს; მის სიტყვას მოისმენს რა, მას დაემოწაფოს.

უფლის ამგვარად მაძიებელი ადამიანი დედამიწაზე ქრისტეს დაარსებულ დანატოვარს პოულობს; ეს დანატოვარი ეკლესიაა, რომელიც ღმერთისა და ადამიანების (ქრისტიანების) ერთობაა, ასევე, ქრისტეს მისტიური სხეული და სული წმიდის საუფლოა.

ე. ი. ეკლესიაში მადლია და ამიტომ მასში, ღმრთის წინაშე აღსრულებული მსახურებანი საიდუმლოებად, ანუ ღმერთისა და ადამიანის მისტიურ ერთობად იწოდება.

ეკლესიაში აღესრულება:

-ნათლობის საიდუმლო, რომელშიც ადამიანი ხელმეორედ იბადება (სულით) და ქრისტეს შვილი ხდება. აქ მიზანია ქრისტე და მისკენ სწრაფვა;

-სინანული-აღსარების საიდუმლო, რომელშიც ადამიანს ჩადენილი ცოდვებიც მიეტევება და ცოდვით დაზიანებული ბუნების მავნე მიდრეკილებებისაგანაც განიკურნება. განკურნებული ქრისტეს ემსგავსება, და აქაც მიზანი ქრისტეა და მისკენ სწრაფვა;

-ევქარისტია-ზიარების საიდუმლოება, ანუ წირვა, როდესაც მორწმუნენი, პურისა და ღვინის სახით, მკვდრეთით აღმდგარი მაცხოვრის ჭეშმარიტ ხორცსა და სისხლს ეზიარებიან. ამ დროს თავად ქრისტე შემოდის ჩვენში და აქაც ქრისტეა მიზანი და მისკენ სწრაფვა.

ასეა ყველა იმ სხვა საიდუმლოში, რომელიც ქრისტეს ეკლესიაში აღესრულება. ყველგან და ყოველთვის ქრისტე და მასთან ურთიერთობაა საძიებელი.

ჩვენი მიზანი

ადამიანად მოსული, ძე ღმერთი – იესუ ქრისტეა ჩვენი მიზანი; მას უნდა მივბაძოთ, დავემსგავსოდ; და აღსრულდება მისი, ზემოთ ნახსენები, სურვილი და დანაპირები, რომ სადაც თვითონაა, უნდა ჩვენც იქ ვიყოთ. ეს კი ნიშნავს ღმერთთან ყოფნას, ღმერთში ღვთაებრივ სიცოცხლეს, განღმრთობას, მადლით ღმერთობას; ანუ იმ სიხარულითა და ბედნიერებით სიცოცხლეს რა ცხოვრებითაც თავად ღმერთი ცხოვრობს. ესაა ადამიანის არსებობის მიზანი და დანიშნულება.

ეკლესიურობის მიზანი

შეიძლება ადამიანმა იკითხოს: “რა აუცილებელია ამისთვის ეკლესიასთან ურთიერთობა, ეკლესიურობა? განა არ შეიძლება უშუალო ურთიერთობა ქრისტესთან, შუამავლების გარეშე?”
ეკლესია შუამავლის ფუნქციას არ ასრულებს. ღმერთსა და ადამიანს შორის არავინ უნდა დადგეს. სწორი სულიერი ცხოვრების შემთხვევაში, ჩემს გულსა და ქრისტეს შორის ბარიერი არ არსებობს.
ეკლესია ქრისტესკენ მიმავალ გზაზე არა შუალედური რგოლი, არამედ, როგორც ზემოთაც გითხარით, თავად ქრისტეს მისტიური სხეული და სულიწმიდის საუფლოა; ანუ მადლმოსილი ღმერთ-კაცობრივი ორგანიზმია, რომელშიც მუდამ არის ქრისტე (როგორც დაგვპირდა ამაღლებისას) და სული წმიდა (ასევე, როგორც დაგვპირდა), და ეს ეკლესიის ორგანიზმის ღმრთაებრივი ნაწილია; და ვართ ჩვენ, და წარმოვადგენთ ეკლესიის ადამიანურ ნაწილს.

ე. ი. ეკლესია არა შუამავალი, არამედ ჩვენი ღმერთთან შეხვედრის ადგილი და შესაძლებლობაა; და ამ შესაძლებლობის უმაღლესი გამოვლინება ზიარების საიდუმლოებაა, რომლის შესახებაც თავად იესუ ქრისტე ბრძანებს, რომ მუდამ იქნება მის ხორცთან და სისხლთან მაზიარებლებთან.

ქრისტესკენ ნებისმიერმა ადამიანმა შეიძლება გულის მზერა მიაპყროს და მისგანაც პასუხს მიიღებს, მაგრამ მასთან სრული და უმჭიდროესი ერთობა მხოლოდ ეკლესიის წიაღშია შესაძლებელი, რომელშიც უფალ იესუ ქრისტეს მადლი, მამა ღმერთის სიყვარულთან და სულიწმიდის ზიარებასთან ერთად, მთელი სისავსით გვეძლევა.

ანუ ეკლესია ყოვლად წმიდა სამების საუფლოა; ერთ-არსება სამპიროვნება ღმერთის სასუფევლის დასაწყისია, და ადამიანი, რომელიც ეკლესიის ცოცხალი ორგანიზმის ცოცხალი ნაწილი, ცოცხალი უჯრედი ხდება, არის მოქალაქე ზეცისა, ანუ მარადის მყოფი მამა ღმერთთან, ძე ღმერთთან და სული წმიდა ღმერთთან, რომელიც არის ჩვენი სახლი და სამშობლო, რომელსა შვენის ყოველი პატივი, დიდება და თაყვანისცემა, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე ამინ!