qar
eng
rus
საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესია Georgian Apostolic Orthodox Church Грузинская Апостольская Православная Церковь
[საღვთისმეტყველო ლიტერატურა]
გადმოწერა

ცხოვრების საზრისი

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

ადამიანი, როგორც გონიერი არსება, აუცილებლად დაფიქრდება ცხოვრების საზრისზე.

რას ვგულისხმობთ ცხოვრების საზრისში?

უმიზნოდ არავინ მოქმედებს. სოციუმში დამკვიდრებისათვის, ღირსეულ მოქალაქედ ჩამოყალიბებაში, საკუთარი ინტერესების სისრულეში მოყვანისათვის, ადამიანი მიზანმიმართულად უნდა მოქმედებდეს.

მაგარამ ერთია მიზნები, რომლების ჩემ სოციუმში დამკვიდრებას ეხმარება, და მეორეა ცხოვრების საზრისი, რომელიც დამეხმარება გავარკვიო: რა აზრი და მიზანი აქვს, ჩემ, როგორც ადამიანის არსებობას.

ადამიანის სრული იდენტიფიკაცია, მისი სოციუმში არსებული მდგომარეობით (თუ როგორი შვილი, მშობელი, მეუღლე, მოქალაქე, და პატრიოტია) ვერ მოხერხდება. ამისათვის საჭიროა გავარკვიოთ თუ როგორი დამოკიდებულება აქვს კონკრეტულ ადამიანს სიკეთისა და ბოროტებისადმი, სიცოცხლისა და სიკვდილისადმი; ანუ, ადამიანის სრულყოფილი იდენტიფიკაცია მხოლოდ მისი რელიგიურობითაა შესაძლებელი.

და რადგან რელიგიური მრწამსით განისაზღვრება ადამიანის დამოკიდებულება სიკეთესა და ბოროტებას, სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის, ხოლო რადგან ეს უკანასკნელი საკითხები ბევრად განსაზღვრავს, თუ როგორია ადამიანი საზოგადოებაში (როგორია, როგორც შვილი, მშობელი, მეუღლე, მოქალაქე, პატრიოტი,. და ა. შ.), ამიტომ, მრწამსი და რელიგიურობა განმსაზღვრელია ადამიანის მდგომარეობისა სამოქალაქო საზოგადოებაში.

ცხოვრების საზრისზე მოფიქრალი ადამიანი ხვდება, რომ საზრისი მხოლოდ სიცოცხლეს შეიძლება ქონდეს, ხოლო თუ სიცოცხლე დასრულდება საზრისიც უსარგებლო ხდება, რამეთუ რა აზრი შეიძლება იყოს სიკვდილში (ამ შემთხვევაში, გაქრობის გაგებით).

დაუსრულებელი სიცოცხლე კი მარადისობაა, რომელიც მხოლოდ ღმერთისგან შეიძლება გამომდინარეობდეს.

ე. ი. ადამიანის არსებობას აზრი, მარადიული სიცოცხლით, ანუ ღმერთის არსებობით ეძლევა.
დღეს ჩვენ მრავალ მოქალაქეს ეს საკითხი დადებითად აქვს გადაწყვეტილი. მრავალი გახდა, არის და გახდება მორწმუნე. მრავალი ადამიანი შეურთდება დედა ეკლესიას; მრავალი ადამიანი ცხოვრობს და დაიწყებს სულიერ ცხოვრებას. მაგრამ როგორც ყველაფერში, ამ საკითხშიც, გონიერება და ცოდნაა საჭირო.

რა უნდა ვიცოდეთ!

პირველ რიგში ის, რომ ღმერთი არის, და რომ იგი ცოცხალი, პიროვნული არსებაა. მან დიდი სიყვარულით შეგვქმნა; და შეგვქმნა არა უბრალოდ ბიოლოგიურ არსებებად, არამედ თავის ხატად და მსგავსად. ეს ნიშნავს, რომ ზნეობრივ არჩევანში, ანუ არჩევანში სიკეთესა და ბოროტებას შორის, აბსოლიტურად თავისუფალნი ვართ. ასევე ჩვენ ვაკეთებთ არჩევანს სიცოცხლესა და სიკვდილს შორის.

სწორი არჩევანის შემთხვევაში ადამიანი ღმერთის ძიებას იწყებს და ხდება მორწმუნე. ანუ, მორწმუნეა არა ის ვინც იცის, რომ ღმერთი არის, არამედ ის, ვინც, იცის რა რომ არის, მას, მასთან ურთიერთობას ეძებს.

ღმერთის ძიება არაა რთული, რამეთუ იგი თავად გვეძებს ჩვენ.

რას ნიშნავს, ღმერთი გვეძებს ჩვენ?

ღმერთი ფაქიზად ცდილობს ჩვენ გულს შეეხოს, რათა თავისი ძალმოსილებით თავისუფლება არ შეგვილახოს. იგი თითოელი ადამიანის გულთან დგას და ფრთხილად რეკს, ხოლო ვინც გულს გაიფაქიზებს, და გულის კარებს გაუღებს, შეხვდება მაცხოვარს.

ღმერთი ადამიანად მოვიდა. საქართველოში ყველამ ვიცით მისი სახელი -იესუ ქრისტე. ღმერთმა თავისი ადამიანობით რაც გააკეთა, ყველაფერი ჩვენთვის გააკეთა: ჩვენთვის დაიბადა (ამ სოფლად), ჩვენთვის იცხოვრა, ჩვენთვის მოიპოვა ზნეობრივი გამარჯვება (ადამიანურად) ბოროტებაზე, ჩვენთვის იტანჯა, განიცადა მარტოობა, ღალატი, ცემა, ფურთხება, შეურაცხყოფა, ღმრთისაგან მიტოვებულობა; ჯვარს ეცვა, მოკვდა და ამ ღვაწლით განწმიდა ადამიანურო ბუნება; შემდეგ აღდგა, ამაღლდა და დაჯდა მარჯვენით მამისა, რითაც სრულად განაღმრთო ადამიანური ბუნება. გვიწოდებს შვილებს, ძმებს, მეგობრებს და თავისი ყოვლისშემძლე ნებით სურს, რომ სადაც თვითონაა, ჩვენც იქ ვიყოთ…

შეიძლება, რომ ღმრთის მაძიებელმა ეს ყოველივე შეიტყოს, გული არ აუჩვილდეს და ქრისტეანობა არ ისურვოს?! შეიძლება, რომ ქრისტეს ძიება და მასთან ურთიერთობა არ მოინდომოს?! მის ერთგულ მოწაფედ გახდომა არ გადაწყვიტოს?!

ქრისტიანობაც ასე იწყება:

ადამიანს სურვილი უჩნდება ქრისტეს მის ადამიანურ ტკივილებში უერთგულოს და თანაუგრძნოს; მის სიტყვას მოისმენს რა, მას დაემოწაფოს.

უფლის ამგვარად მაძიებელი ადამიანი დედამიწაზე ქრისტეს დაარსებულ დანატოვარს პოულობს; ეს დანატოვარი ეკლესიაა, რომელიც ღმერთისა და ადამიანების (ქრისტიანების) ერთობაა, ასევე, ქრისტეს მისტიური სხეული და სული წმიდის საუფლოა.

ე. ი. ეკლესიაში მადლია და ამიტომ მასში, ღმრთის წინაშე აღსრულებული მსახურებანი საიდუმლოებად, ანუ ღმერთისა და ადამიანის მისტიურ ერთობად იწოდება.

ეკლესიაში აღესრულება:

-ნათლობის საიდუმლო, რომელშიც ადამიანი ხელმეორედ იბადება (სულით) და ქრისტეს შვილი ხდება. აქ მიზანია ქრისტე და მისკენ სწრაფვა;

-სინანული-აღსარების საიდუმლო, რომელშიც ადამიანს ჩადენილი ცოდვებიც მიეტევება და ცოდვით დაზიანებული ბუნების მავნე მიდრეკილებებისაგანაც განიკურნება. განკურნებული ქრისტეს ემსგავსება, და აქაც მიზანი ქრისტეა და მისკენ სწრაფვა;

-ევქარისტია-ზიარების საიდუმლოება, ანუ წირვა, როდესაც მორწმუნენი, პურისა და ღვინის სახით, მკვდრეთით აღმდგარი მაცხოვრის ჭეშმარიტ ხორცსა და სისხლს ეზიარებიან. ამ დროს თავად ქრისტე შემოდის ჩვენში და აქაც ქრისტეა მიზანი და მისკენ სწრაფვა.

ასეა ყველა იმ სხვა საიდუმლოში, რომელიც ქრისტეს ეკლესიაში აღესრულება. ყველგან და ყოველთვის ქრისტე და მასთან ურთიერთობაა საძიებელი.

ჩვენი მიზანი

ადამიანად მოსული, ძე ღმერთი – იესუ ქრისტეა ჩვენი მიზანი; მას უნდა მივბაძოთ, დავემსგავსოდ; და აღსრულდება მისი, ზემოთ ნახსენები, სურვილი და დანაპირები, რომ სადაც თვითონაა, უნდა ჩვენც იქ ვიყოთ. ეს კი ნიშნავს ღმერთთან ყოფნას, ღმერთში ღვთაებრივ სიცოცხლეს, განღმრთობას, მადლით ღმერთობას; ანუ იმ სიხარულითა და ბედნიერებით სიცოცხლეს რა ცხოვრებითაც თავად ღმერთი ცხოვრობს. ესაა ადამიანის არსებობის მიზანი და დანიშნულება.

ეკლესიურობის მიზანი

შეიძლება ადამიანმა იკითხოს: “რა აუცილებელია ამისთვის ეკლესიასთან ურთიერთობა, ეკლესიურობა? განა არ შეიძლება უშუალო ურთიერთობა ქრისტესთან, შუამავლების გარეშე?”
ეკლესია შუამავლის ფუნქციას არ ასრულებს. ღმერთსა და ადამიანს შორის არავინ უნდა დადგეს. სწორი სულიერი ცხოვრების შემთხვევაში, ჩემს გულსა და ქრისტეს შორის ბარიერი არ არსებობს.
ეკლესია ქრისტესკენ მიმავალ გზაზე არა შუალედური რგოლი, არამედ, როგორც ზემოთაც გითხარით, თავად ქრისტეს მისტიური სხეული და სულიწმიდის საუფლოა; ანუ მადლმოსილი ღმერთ-კაცობრივი ორგანიზმია, რომელშიც მუდამ არის ქრისტე (როგორც დაგვპირდა ამაღლებისას) და სული წმიდა (ასევე, როგორც დაგვპირდა), და ეს ეკლესიის ორგანიზმის ღმრთაებრივი ნაწილია; და ვართ ჩვენ, და წარმოვადგენთ ეკლესიის ადამიანურ ნაწილს.

ე. ი. ეკლესია არა შუამავალი, არამედ ჩვენი ღმერთთან შეხვედრის ადგილი და შესაძლებლობაა; და ამ შესაძლებლობის უმაღლესი გამოვლინება ზიარების საიდუმლოებაა, რომლის შესახებაც თავად იესუ ქრისტე ბრძანებს, რომ მუდამ იქნება მის ხორცთან და სისხლთან მაზიარებლებთან.

ქრისტესკენ ნებისმიერმა ადამიანმა შეიძლება გულის მზერა მიაპყროს და მისგანაც პასუხს მიიღებს, მაგრამ მასთან სრული და უმჭიდროესი ერთობა მხოლოდ ეკლესიის წიაღშია შესაძლებელი, რომელშიც უფალ იესუ ქრისტეს მადლი, მამა ღმერთის სიყვარულთან და სულიწმიდის ზიარებასთან ერთად, მთელი სისავსით გვეძლევა.

ანუ ეკლესია ყოვლად წმიდა სამების საუფლოა; ერთ-არსება სამპიროვნება ღმერთის სასუფევლის დასაწყისია, და ადამიანი, რომელიც ეკლესიის ცოცხალი ორგანიზმის ცოცხალი ნაწილი, ცოცხალი უჯრედი ხდება, არის მოქალაქე ზეცისა, ანუ მარადის მყოფი მამა ღმერთთან, ძე ღმერთთან და სული წმიდა ღმერთთან, რომელიც არის ჩვენი სახლი და სამშობლო, რომელსა შვენის ყოველი პატივი, დიდება და თაყვანისცემა, აწ და მარადის და უკუნითი უკუნისამდე ამინ!