qar
eng
rus
საქართველოს სამოციქულო მართლმადიდებელი ეკლესია Georgian Apostolic Orthodox Church Грузинская Апостольская Православная Церковь

FACEBOOK-ის უკანასკნელი პოსტები:

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

Проповеди протоиерея Теодоре Гигнадзе

Сколько раз бы ты не падал, ты должен встать, потому, что Бог никогда не оставит тебя несмотря на падение. Это исключено, потому, что он знает насколько мы немощны.

Он видит нашу немощность, нашу неспособность быть ревностными, нашу леность…

Если наш выбор Христос, он всё равно прощает нам, всё равно возмет нас за руки и всегда вытащит, как вытащил Петра.

Протоиерей Теодоре Гигнадзе

Сколько раз бы ты не падал, ты должен встать, потому, что Бог никогда не оставит тебя несмотря на падение. Это исключено, потому, что он знает насколько мы немощны.

Он видит нашу немощность, нашу неспособность быть ревностными, нашу леность…

Если наш выбор Христос, он всё равно прощает нам, всё равно возмет нас за руки и всегда вытащит, как вытащил Петра.

Протоиерей Теодоре Гигнадзе

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ქადაგებები [ოფიციალური ვებ-გვერდი]

ქადაგება (16.07.2019)

დღეს, 15 ივლისს, საქართველოს ტექნიკურ უნივერსიტეტში დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის სადოქტორო ნაშრომის დაცვა გაიმართა.

ღონისძიება უმაღლესი სასწავლებლის საინჟინრო, ეკონომიკის, მედია-ტექნოლოგიებისა და სოციალურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის თეოლოგიის სადოქტორო პროგრამის ფარგლებში შედგა. მამა თეოდორემ თეოლოგიის დოქტორის აკადემიური ხარისხის მოსაპოვებლად სადოქტორო ნაშრომი დაიცვა თემაზე: „საეკლესიო ვითარება და ეკლესიოლოგიური საკითხები „წმინდა გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრების მიხედვით““. დისერტაციის ხელმძღვანელია ღვთისმეტყველების დოქტორი, დეკანოზი ლევან მათეშვილი, ოპონენტები კი - თეოლოგიის დოქტორები: დეკანოზი კახაბერ შურღაია და ირაკლი ორჟონია. სამეცნიერო საბჭოს სხდომას უძღვებოდა მანგლისისა და თეთრიწყაროს მიტროპოლიტი ანანია (ჯაფარიძე), რომელმაც აღნიშნა, რომ ეს არის პირველი სადოქტორო დისერტაცია, რომელიც ამ პროგრამის ფარგლებში ტექნიკურ უნივერსიტეტში შედგა. სამეცნიერო ნაშრომის დაცვას საქართველოს ტექნიკური უნივერსიტეტის რექტორი, პროფესორ-მასწავლებლები, სასულიერო პირები და სხვა მოწვეული სტუმრები ესწრებოდნენ.

სამეცნიერო საბჭომ დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ნაშრომს უმაღლესი შეფასება მისცა, სასულიერო პირს კი თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი მიანიჭა.

სამეცნიერო საბჭოს წევრებმა, დისერტაციის ხელმძღვანელმა და ოპონენტებმა ერთხმად აღნიშნეს ნაშრომის უნიკალობა და განსაკუთრებული მნიშვნელობა ქრისტიანული ეკლესიისთვის, რაც მდგომარეობს ავტორის მიერ რამდენიმე საკვანძო საკვლევი საკითხის დასმასა და დამტკიცებაში. მამა თეოდორეს კვლევის შედეგად, სხვა მნიშვნელოვან საკითხებთან ერთად, გიორგი მერჩულის ნაშრომში წარმოდგენილი მთავარი აღმოჩენაა ისიხასტური პრაქტიკის არსებობა გრიგოლ პალამას ეპოქამდელ საქართველოში გრიგოლ ხანძთელის მოღვაწეობის დროს.

https://www.facebook.com/ertsulovnebatv/videos/508129699923629/?v=508129699923629

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძეს თეოლოგიის დოქტორის ხარისხი მიენიჭა

აზროვნების აკადემია / The Thinking Academy

„მგელს, როცა ხაფანგში იჭერენ ფეხს იღრღნის და თავისუფლდება.

როგორ იჭერენ მაიმუნს? - გოგრაში ჩაუყრიან ბრინჯს, სადაც წვრილი თათი ჩაეტევა, ბრინჯს აიღებს, მუჭას შეკრავს და ვეღარ გამოდის. მაიმუნი საშინელ დღეშია, აწყდება აქეთ-იქით, გოგრა მიბმულია ხეზე და თათს არ ხსნის, რომ ბრინჯი დაყაროს და გაიქცეს... ესეც სახისმეტყველებაა ღმერთისაგან მოცემული...

მოტივაცია აქვთ სხვადასხვა; მგლის მოტივაცია რა არის? - თავისუფლებაა მისი მოტივაცია, ხოლო მაიმუნის მოტივაცია - სიხარბე, რომ ის რაღაც არ დათმოს, ამიტომ ისე ძლიერია ეს მოტივაცია, რომ თავისუფლებას სწირავს;

ხოლო მგლისათვის ისე ძლიერია თავისუფლების მოტივაცია, რომ ფეხს იღრღნის და ხეიბარი რჩება.
შემდეგ შეიძლება ვეღარც ინადიროს და მშიერიც კი მოკვდეს, მაგრამ მისთვის თავისუფლებაა მთავარი!“

დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

✅ 16 ივნისი - ლევან გიგინეიშვილი, დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე, ანდრო დგებუაძე, - "მორალი და ადამიანი"
👉 https://www.facebook.com/events/2300346830056361/

- უდიდესი პასუხისმგებლობა გვეკისრება სასულიერო პირებს, რომ ჩვენში გავაცოცხლოთ ქრისტე, ჩვენი ცხოვრების წესით, ჩვენი სიტყვით, ჩვენი ღვთის მაძიებლობით, ჩვენი ლოცვით, ჩვენი ღვთისმსახურებით, ჩვენი მოყვასისადმი დამოკიდებულებით და ჩვენი სამშობლოსადმი სიყვარულით იმიტომ, რომ ქრისტიანს სამშობლო გაცნობიერებულად უყვარს, მან იცის რას აკეთებს როცა სამშობლო უყვარს, იგი თავის მომავალ თაობას აძლევს საშუალებას, აქ რომ დაიბადებიან ჯერ კიდევ დაუბადებელნი, მათ ქრისტე შეიცნონ და ჩვენ რათქმაუნდა ქედს ვუხრით ჩვენს დიდ წინაპრებს, რომლებმაც ბრძოლით, სულიერით თუ ხორციელით, მოიტანეს ჩვენამდე ქრისტიანობა და მათ ესტაფეტას ვაგრძელებთ.

ჩვენ გაცნობიერებულად ვიცით რას ნიშნავს პატრიოტიზმი და ჩვენ მაგალითი უნდა ვიყოთ სხვებისთვის, ყველასთვის, ხოლო თუ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ, დღევანდელი სასულიერო პირები, მრევლის წევრები ანუ ქრისტიანები, ერი და ბერი, თუ ჩვენ ამას არ გავაკეთებთ გაცნობიერებულად, მიზანმიმართულად, მიზანსწრაფულად, უპირველეს ყოვლისა საკუთარი მაგალითით თუ არ ვიქნებით ამის მჩვენებელნი და გამკეთებელნი, მაშინ ის ცუდი პროცესები რაც დღეს საქართველოში ხდება შეუქცევადი გახდება.
ჩემის აზრით ახლა არის (ისევ წმინდა წერილს დავესესხები) ჟამი გაღვიძებისა და გამოფხიზლებისა, ახლა, თითოეული ჩვენგანისათვის.

/დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე

მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ერთად ვართ და ადამიანი მარტო პრინციპში არ არის გარეგნულად, ადამიანი, მაინც მარტოა.

ადამიანი არის მარტო ყველგან: მეგობრებშიც, ოჯახის წევრებთან, მეუღლესთან, შვილებთანაც, სულიერ და-ძმებთანაც, იმიტომ, რომ არ შეუძლია სხვას, გაიგოს, შენს შიგნით რა ხდება, შეუძლებელია შენ განიცადო, ადამიანს როგორ სტკივა, როგორი მწუხარეა, რას განიცდის, რა შინაგანი წიაღსვლები და ძვრები აქვს შიგნით.

ადამიანი არის მარტო და ადამიანი მარტომყოფი
არის ცუდ დღეში, აი, ადამი სამოთხეშია და ნახეთ, უფალი როგორ ამბობს? - ცოდვაა ადამის მარტო ყოფნა და შექმნა მისი გვერდიდან ევა, რომ მარტო არ ყოფილიყო.

რაღაც ნუგეში კი იყო, მაგრამ ადამი მაინც ვერ იყო ბედნიერი, ბედნიერი რომ ყოფილიყო, ხომ არ მოძებნიდა
ალტერნატიული განვითარების გზას?

მიუხედავად იმისა, მის გვერდზე იყო,
მისი ხორცი ხორცთაგანი და ძვალი ძვალთაგანი, მიუხედავად იმისა, რომ იყო სამოთხეში, ადამი არ იყო ბედნიერი.

ადამი, მაშინ იქნებოდა ბედნიერი, თუ ის დაემორჩილებოდა თავის შემოქმედს, რითაც გადაიჭრებოდა მისი მარტოდმყოფობის პრობლემა, არა ევას გვერდზე ყოფნით, არამედ ღმერთთან მყოფობით.

სხვათაშორის, ევაც იმიტომ კი არ შექმნა, რომ
მხოლოდ მისი მარტოდმყოფობის პრობლემა გადაჭრილიყო, არამედ ევა შექმნა იმისათვის,
რომ შემწე ყოფილიყო მისი იმ საქმეში,
რასაც ღმერთთან ერთად მყოფობა ჰქვია,

ე.ი. ჩვენი მარტოდმყოფობის განქარვება, ანუ ჩვენთვის ბედნიერების მონიჭება, მხოლოდ და მხოლოდ ღმერთს შეუძლია. პრობლემა მოგვარდება, მხოლოდ და
მხოლოდ, ჩვენი ღმერთთან მყოფობით.

/დეკანოზი თეოდორე გიგნაძე/

“Умная молитва и литургическое, евхаристическое служение – это два крыла, с помощью которых человек соединяется с Богом. Эти два таинства помогают, дополняют и примыкают друг ко другу.

Священное Писание многократно подтверждает нам значение призывания имени воплощенного Сына Божия, как в нашей каждодневной борьбе с грехом, так и с точки зрения непрерывного общения с Ним, бескорыстной любви к Нему и в целом спасения.”

Проповеди протоиерея Теодоре Гигнадзе

დეკანოზ თეოდორე გიგნაძის ქადაგებები [ოფიციალური ვებ-გვერდი]

Sermons by Archpriest Theodore Gignadze

When you meet God and experience this happiness, you need no other happiness.
“Lord have mercy” does not primarily mean asking God to take care of our problems, but rather it means – “Lord, I want to be with you, but I’m not able to... my heart is dead.”

We must not run away from Christ!

Being with Christ is not easy, I understand this, but it is possible only when you gradually fall in love with Him.
We do not take care of the precious pearl that the Lord gave us and we get used to it so much that we lose the sense of gratitude. Imagine a man who is blind since birth and then his eyes are opened…. he must always remember how terrible it was that he could not see anything, and suddenly he saw the world. How can such a person not be grateful that he is able to see and how can he not be thankful to the One who gave him sight.

The Church is not an intermediary, but rather it is the place and opportunity of meeting God, and the greatest revelation of this opportunity is the mystery of communion, regarding which, Christ Himself said that He will always be with whoever receives His body and blood.

Archpriest Theodore Gignadze

When you meet God and experience this happiness, you need no other happiness.
“Lord have mercy” does not primarily mean asking God to take care of our problems, but rather it means – “Lord, I want to be with you, but I’m not able to... my heart is dead.”

We must not run away from Christ!

Being with Christ is not easy, I understand this, but it is possible only when you gradually fall in love with Him.
We do not take care of the precious pearl that the Lord gave us and we get used to it so much that we lose the sense of gratitude. Imagine a man who is blind since birth and then his eyes are opened…. he must always remember how terrible it was that he could not see anything, and suddenly he saw the world. How can such a person not be grateful that he is able to see and how can he not be thankful to the One who gave him sight.

The Church is not an intermediary, but rather it is the place and opportunity of meeting God, and the greatest revelation of this opportunity is the mystery of communion, regarding which, Christ Himself said that He will always be with whoever receives His body and blood.

Archpriest Theodore Gignadze

ქადაგება (14.07.2019)

🔰 როცა გგონია, რომ ღირსი არა ხარ ზიარების - რა სიხშირით უნდა ეზიარებოდეს ქრისტიანი? (🎥 ამონარიდი)

[custom-facebook-feed]

 

ARTICLES AND BOOKS
[Articles]
Download

The Struggle in Prayer

[ARCHPRIEST THEODORE GIGNADZE]

What does the devil do? The devil relentlessly acts in accordance with his hope and never stops. Hoping to ruin you, in accordance with this hope he is in a constant action and he never stops. While we hope to be saved, we unfortunately do not always act in accordance with our hopes. As per great Saint Theophan the Recluse, those who act in accordance with their hopes to be saved are like a violin string, tuned to a precise note, without slackness. Such a man is in a state of constant vigilance (meaning the mental vigilance, not the physiological one), thus staying safe from the devil’s temptation as the devil does not rest. Like I told you once, “he doesn’t even take a vacation”, he doesn’t get tired, he’s not sleepy. You sleep – he doesn’t. You’re hungry – he’s not. You have certain physiological needs – he doesn’t. You’re lazy to be loyal to God – he’s not lazy to hate God. You can’t fulfill your duty – he does his. He’s a restless enemy. Glory to God for this! Since he’s a restless enemy, I get a chance to be a restless warrior against the enemy. The restless warrior gets a crown, while the lazy and the sleepy warrior does not get one. Therefore we should always act in accordance with our hopes. In other words, we should always struggle and this primarily relates to prayer. As I’ve mentioned before, it’s hard for us to pray and this is the problem. This is a terrible burden for a beginner, maybe not for a couple of months, but later  this turns into a heavy burden. Look back at yourselves. Today maybe many of you get excited about a prayer but take a look at your past, even a week ago, what was it like. This means that we are in a state which is abnormal for a Christian. When we are lazy to pray, when praying becomes intolerable for us, when by the end of the day: “I’ll pray a little later…let me read something else first…let me watch the tv…” and later when you get there you end up with being incapable of doing anything. Then you start negotiating, “Let me read a short version of a prayer.” Then your alarm goes off in the morning and you say, “I’ll get up now…in a bit…now…at least I’ll read a short version of a prayer, they’re not going to hang me for this” and then you don’t even have time for that and this goes on and on for years, not just a day or two. Why? This is because there’s a strange thing going on. Even if they hang you upside down for 15-20 minutes you’ll be able to endure it. So let me read it and if worse comes to worst, I’ll go to my spiritual father and tell him, “Father, I can’t focus on prayer.” The father will say:  “It takes a great effort to tame the mind, my child.” This will calm you down and now what? At least you’re not saying,  “Father, it’s been a long time already since I prayed.” This way you might not be able to receive a communion. What if you just read through the prayer? No, there’s  something else happening there. This is a state when we’re lazy and can’t pray. We’re not talking about exploring the depth of the prayer which we discussed before. What we’re talking about is at least following the prayer and after reading it realizing what we’ve just read, the morning prayers or the evening ones. This is the minimum that we deal with at this stage and not having this minimum means that we as the Christians are in an abnormal state, because the thirst for prayer is considered to be a normal state of the Christian, when one can’t wait till he gets there, till he jumps off the bed. Then the alarm goes off. Why do I keep mentioning the alarm? Because if you need to go to work, you get up at 8 am and hopefully you set your alarm to at least at 7 am, so you can pray for a while. Otherwise, if you get up whenever you wish then you won’t have enough time. Since we do not have a spiritual mechanism turned on and an angel does not wake us up because of our impurity, thus we should keep setting the alarm and let’s see what we’re doing when it goes off. Oh no, here it goes off… instead we should be jumping up like someone’s just pinched us or has poured the cold water over us. We can’t make it. It makes no sense talking about prayer when a person is not able to jump up. Because prayer is a battle. So it’s struggling time? Here goes the war and the battle begins. Imagine a warrior sleeping in a tent while there’s a war alarm. The enemy will come up to him and slit his throat. There’s no time to sleep. You have to jump up. We have to jump up, get ready, stand there and start fighting whether it takes 15, 20, 30 minutes or an hour, whatever time we have.  Let’s start a war against ourselves, against our ferociousness,  the devil inside us, the evil forces, the passions, the accumulated dirt, our past life. Let’s start a war against all these, against the absence of love. Why? Because we want to be with Christ!